شش ماه پیش آقای حسین شریعتمداری مدیرمسوول محترم روزنامه کیهان در یادداشتی دون شان و منزلت مدیر مسوول یک رسانه ارتباط جمعی با سابقه ، اصول اخلاق حرفه ای را نادیده گرفت و از موضع مدعی دفاع از مقام شامخ ولایت ، آقای اسفندیار رحیم مشایی ، معاون رئیس جمهور را به مهره کودتای مخملی ، یک عامل وابسته به خارج و تلاش برای عبور از ارزشهای اسلامی و انقلابی و زیرپا نهادن قوانین مسلم جمهوری اسلامی ایران متهم کرد.

آقای شریعتمداری در آن یادداشت به طور حیرت انگیزی رئیس جمهور محترم را به دلیل انتصاب آقای رحیم مشایی به سمت معاون اول خود مورد عتاب و سرزنش قرار داد و ضمن متهم کردن منتخب ملت به “کم دانی ، فقدان هوشمندی و ضعف بینش اسلامی” ، مدعی شد که رئیس جمهور از ابتدا این انتصاب را “بدون کمترین توجیه منطقی و دلیل عقلانی” انجام داده است.
رهبر معزز انقلاب ، پس از کناره گیری آقای رحیم مشایی از معاون اولی رئیس جمهور ، طی سخنانی فرمودند: در این موضوع نباید به کسی بیهوده تهمت زد و او را به خاطر یک امر ، از همه آنچیزهایی که صلاحیت او محسوب می شود ، نفی کرد.
این سخنان به روشنی از اختلاف دیدگاه رهبر روشن ضمیر انقلاب با یک جریان مدعی که آقای حسین شریعتمداری مدیر مسوول محترم کیهان از چهره های شاخص آن محسوب می شود ، حکایت می کند.
تفاوت فاحش میان این دو دیدگاه  ، به اندازه نگاه تایید کننده صلاحیت های رحیم مشایی برای تصدی سایر مسوولیت ها و نگرش دیگری که او را عامل بیگانه ، حامی اسرائیل و مهره کودتای مخملی معرفی می کند ، قابل درک و رویت است.
تعارض و تناقض این جبهه گیری عجیب آقای شریعتمداری با رهنمودهای رهبر فرزانه انقلاب که پس از کناره گیری آقای رحیم مشایی از سمت معاون اولی رئیس جمهور صورت گرفت ، مدیر مسوول محترم روزنامه کیهان را ناگزیر از آن ساخت تا در یک یادداشت دیگر بر موضع غیرقابل توجیه خود سرپوش بگذارد و از این رهگذر مانع از دیده شدن اختلاف نگرش او به مسائل و تحولات سیاسی با دیدگاه رهبر فرزانه انقلاب شود.
آقای حسین شریعتمداری در کیهان نوشت : وظیفه خود می دانم که با نوشتن این وجیزه، آنچه دیروز نوشته بودم را تصحیح کرده و اذعان کنم در اعتراض و انتقاد به کسانی که نامشان در آن نوشته به میان آمده ، زیاده روی شده بود.»
مدیر مسوول کیهان در این یادداشت برای جبران موضعگیری شتابزده و غیراصولی خود علیه رئیس جمهور ، همچنین بر این نکته تاکید کرد که آقای احمدی نژاد را دور از خط امام و رهبری نمیداند.
وی در ادامه این یاداشت ولایت پذیری خود را اینگونه تشریح کرد: بالاخره از ژرفای دل بر این باوریم که پیروی از ولی امر مسلمین تنها راه نجات است و آنجا که در برداشت خود با نظر مبارک ایشان فاصله می بینیم بر این تصور باطل نیستیم که باید ضمن حفظ برداشت خود از او اطاعت کنیم، بلکه کمترین تردیدی نداریم که «هرچه آن خسرو کند، شیرین بود».
از روزنامه کیهان و مدیر مسوول با تجربه آن انتظار می رفت که با درس گرفتن از این موضوع ، از آن پس در قبال رئیس جمهور محترم و آقای رحیم مشایی رئیس دفتر رئیس جمهور با درایت و تامل بیشتری اظهار نظر کند و نشان دهد که به اندازه ادعاهایی که مطرح می کند ، در عمل پی جوی منویات و خواست رهبر عزیز انقلاب است.
دهم بهمن ماه یعنی کمی بیش از شش ماه پس از این یادداشت ، روزنامه کیهان بار دیگر مخاطبان خود را حیرت زده کرد و آنها را از یک سو نسبت به تعهد و پایبندی این روزنامه در داعیه هایی که برآن پای می فشرد ، مردد ساخت و از سوی دیگر این سووال را در برابر مخاطبان قرار داد که آیا دوستان کیهانی ، برای درس گرفتن از حوادث و رویدادها ، از هوشمندی و درک کافی برخوردارند؟
شتابزدگی آشکار روزنامه کیهان در موضعگیری غیرمنطقی در برابر رئیس جمهور را می توان، از استناد این روزنامه به یک مصاحبه بی اساس و تکذیب شده با آقای احمدی نژاد ، درک کرد.
چگونه است که آقای شریعتمداری حق انتقاد و اعتراض به رئیس جمهور را برای خود قائل است اما در همان حال حاضر به تحمل نگرش انتقادی یک کارگردان سینما به یکی از دستگاههای اجرایی کشور ، هرچند آن دستگاه ، وزارت اطلاعات به عنوان یکی از دستگاههای مهم و حساس کشور باشد ، نیست؟ به راستی باید پرسید که این دیدگاه کیهان ، از چه منطقی تبعیت می کند؟ بر پایه کدام “دلیل عقلابی”
انتقاد و اعتراض به رئیس جمهور امری مباح ، لازم و واجب شمرده می شود اما رویکرد انتقادی در فیلمی که در جشنواره فیلم دهه فجر جایزه برتر را به دست آورده است ، به مثابه مخدوش کردن همه ارزشهای انقلابی نهفته در سیستم اطلاعاتی کشور معرفی می گردد؟ چرا سطح این ارزشها را تا این حد تنزل می دهید که با جهت گیری یک فیلم ، آن را ازدست رفته می پندارید یا وانمود می سازید؟
نگاه انتقادی کیهان به رئیس جمهور محل اشکال نیست بویژه آنکه آقای احمدی نژاد طی سالهای گذشته ، با شجاعتی ستودنی بارها به استقبال از نقد و انتقاد رفته و از دیگران خواسته است تا او را بیرحمانه مورد انتقاد قرار دهند اما از دوستان کیهانی باید پرسید که چرا به برطرف کردن دوگانگی در دیدگاههای خویش و اصلاح برخی از نگرشها و رفتارهای غیرهمسو با نظر رهبری معزز نمی پردازید و همچنان بر همان مشی و منشی اصرار می ورزید که پیشتر به واسطه آن ، در معرض ملامت رهبری عزیز قرار گرفتید؟!

هشدار به دیگران در باره ابتلا به “التقاط فرهنگی” محل اشکال نیست چرا که این هشدارها اگر برآمده از نیک اندیشی و خیرخواهی باشد ، امری پسندیده است اما طرف هشدار دهنده باید مراقبت کند که با تکرار “زیاده رویها” ، خود به این بیماری صعب العلاج مبتلا نشود.
علی اکبرجوانفکر