استان بوشهر يكي از جنوبي ترين استانهاي كشور است كه در  جنوب غربي ايران و در فاصله 27 درجه و 18 دقيقه تا 30 درجه و 14 دقيقه عرض جغرافيايي و 50 درجه و 8 دقيقه تا 52 درجه و 57 دقيقه طول جغرافيايي واقع گرديده است. اين استان از شمال به استانهاي خوزستان و كهگيلويه و بويراحمد، از جنوب به خليج فارس و استان هرمزگان، از مشرق به استان فارس و از غرب به خليج فارس محدود بوده و با 625 كيلومتر مرز آبي، طولاني ترين همسايگي را با آبهاي نيلگون خليج فارس دارد  .
استان بوشهر با 5/23167 كيلومتر مربع وسعت حدود 4/1 درصد از مساحت كل كشور را به خود اختصاص داده و از اين لحاظ هفدهمين استان كشور محسوب مي گردد . در سال 1385 استان بوشهر داراي 9 شهرستان شامل بوشهر، تنگستان، دشتستان، دشتي، كنگان، دير، گناوه ، ديلم و جم ونيز 22 بخش، 43 دهستان و 29 شهر بوده است. تعداد آباديهاي استان نيز 878  مورد بوده است . جمعيت استان 886267 نفردر سال 1385  بوده است كه 16/65 درصد آن شهرنشين و 23/34 درصد آن روستايي و 61/0 درصد آن غير ساكن مي باشند . نرخ رشد جمعيت در استان بين سالهاي 1385- 1375 برابر 77/1 مي باشد . 43/86 درصد از جمعيت استان باسواد هستند و نرخ اشتغال 94/90 مي باشد  .
بيش از 99 درصد ساكنين استان را مسلمانان تشكيل مي‌دهند كه اكثريت آنها نيز شيعه مي‌باشند.  مسلمانان اهل تسنن در شهرستانهاي بوشهر ، كنگان ، دير سكونت دارند . حدود 15/0 درصد از ساكنين استان بوشهر را اقليت‌هاي ديني خصوصاً زرتشتي تشكيل مي‌دهندو شمار معدودي كليمي و مسيحي نيز دراستان زندگي مي‌كنند .
زبان و گويش اكثر مردم استان بوشهر فارسي است . زبان عربي بعد از زبان فارسي رايج‌ترين زبان ساكنين شهرها و روستاهاي ساحلي در شهرستانهاي كنگان ، دير ، گناوه و جزيره شيف در شهرستان بوشهر مي باشد . زبان تركي نيز زبان رايج عشاير استان است و بيشتر در مناطق دشتستان و دشتي رواج دارد .
قديمي‌ترين نشانه‌هاي بدست آمده از سكونت انسان در سرزمين بوشهر، به عهد عيلامي و تمدن بين‌النهرين برمي‌گردد. در زمان مادها در آغاز سده هشتم قبل از ميلاد سرزمين بوشهر جزء يكي از ايالتهاي جنوب غربي آن دولت بوده و در زمان حكومت هوخشتره جزو ساتراپ‌نشين چهاردهم دولت ماد بوده است. از دوره هخامنشيان آثار با ارزشي در اطراف شهر برازجان كشف شده است . در دوره ساسانيان و در زمان اردشير بابكان شهر و رام اردشيري در دو فرسنگي شهر بوشهر بنا نهاده شد كه اكنون خرابه‌هاي آن به نام ريشهر معروف است . شهر بوشهر در گذشته به اسامي ليان، ريشهر ، راشهر ، انطاكيه ، بندر نادري يا ابوشهر ناميده مي شده است .
از اواخر قاجاريه تا سال 1316 كشور ايران به 27 بخش تقسيم شده بود كه بوشهر ، بنادر و جزاير خليج فارس يكي از اين بخشها محسوب ميگرديد . از اين سال در تقسيمات جديد كشوري ، بوشهر و توابع آن يكي از شهرستانهاي استان هفتم محسوب شده و جزء قلمرو استانداري فارس گرديد. در سال 1339 تغييراتي در تقسيمات سياسي كشور داده شد و بوشهر و توابع آن به نام فرمانداري كل بنادر و جزاير خليج فارس به مركزيت بوشهر از استان فارس جدا گرديد . در اوايل دهه 1340 اين فرمانداري كل و فرمانداري كل بنادر و جزاير درياي عمان تحت عنوان فرمانداري كل بنادر و جزاير خليج فارس و درياي عمان ادغام گرديد . در آذر ماه سال 1346 اين فرمانداري كل به استان ساحلي تغيير نام يافت و بوشهر و توابع آن زير نظر استانداري ساحلي به مركزيت بندر عباس قرار گرفت . در آذر ماه سال 1349 شهرستانهاي بوشهر و دشتستان تحت عنوان فرمانداري كل بوشهر از استان ساحلي منتزع گرديد و نهايتاً در تاريخ 9/7/52 استان بوشهر با دو شهرستان بوشهر و دشتستان تشكيل و پس از سالها بوشهر قلمرو ويژه خود را بدست آورد .
قرار گرفتن 5/67 درصد ذخائر گازی کشور در استان بوشهر و نیز وجود سایر منابع نفتی و ذخائر معدنی غنی باعث سرمایه گذاری های کلان دولت و نیز حضور شرکتهای خارجی شده است . بجز وجود منابع عظیم آبزیان  که باعث صید حدود 50 هزار تن انواع ماهی و میگو در سال گردیده ، مجاورت با این نگین فیروزه ای به تجارت خارجی توسعه بخشید ه است . نخلستان های زیبا و جاوید این منطقه نه تنها محیط زیست را جلوه داده بلکه  باعث برداشت سالانه انواع محصولات از این درخت همیشه سبز می باشد . بوشهر دارای اکوسیستم های متنوع و ارزشمندی است مانند آب سنگهای مرجانی ، جنگل های حرا ، جزایر زیبا و .... و نیز علاوه بر آن انواع گونه های مختلف بسیار کمیاب و با ارزش گیاهی و جانواری نظیر پستانداران ، پرندگان ، خزندگان خشکزی و آبزی و صدها گونه ماهی در سطح استان و آبهای ساحلی آن شناسایی شده اند که بمنظور حمایت از آنها چهار منطقه حفاظت شده در استان تعریف شده اند که عبارتند از : حله ، نای بند ، خارک و خارکو .